Krzysztof Kamil Baczyński

Łowy

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Łowy

Ballada

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

1

Już się świt wyroił 

kolorem jagody. 

Strzelec konie poił 

u zielonej wody.  

*

Trąbka srebrna, z trąbki potok. 

Poszedł strzelec w sosen rzekę, 

poniósł łuk z cięciwą złotą 

na łowy dalekie, 

na łowy. 

Jeszcze za nim chustką wiała, 

jeszcze włosów promień dała, 

niby nić na dziwną drogę, 

niby przypomnienia ogień 

włos dała. 

Jeszcze z ciała jej nie okrzepł, 

snu jej pełny niby dzban, 

jeszcze oczy świtem mokre 

do gwiazd składał jak do ran, 

do gwiazd bladych. 

Trąbka srebrna, ciała łuk. 

Tonął strzelec w złoty puch, 

tonął w olchach i w dębinie, 

pozostawił cień dziewczynie, 

w domu cień zostawił.  

*

Jakże będę z cieniem twoim 

usta łączyć jak ze zdrojem: 

ni on płomień, ni on duch, 

ni on włosów twoich puch, 

jeno¹ śpiew pajęczy.  

*

Już się świt dopalił, 

buchnął ognia słup. 

Strzelec na oddali, 

w domu cień jak duch.  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

2

Przędzie drogi nić 

kołujący liść. 

Jakże ścieżka płynie, 

górą czy w głębinie? 

Dzikich jabłek łopot 

poświst ptaków tnie. 

Modry ptaku, przynieś 

pogłos o zwierzynie, 

zarzuć tropu nić 

na różowe kły. 

Trąbka srebrna zwiedzie 

sarny i niedźwiedzie, 

zarzuć tylko nić.  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

3

Na polanie białe łanie 

w tańcu niosły ciała strąk. 

Jedna wiodła je błękitna, 

jakby rzeźba wodnych rąk. 

Tak cieniami niosły trzepot, 

tak w nie słońce nikło blaskiem, 

że stawały się jak cienie 

drzewem, wodą, liściem, piaskiem. 

A za nimi strzelec tropiąc 

zgubił łuk, 

nie wiązane cieniem stopy 

kładł w kurzawę chmur. 

Trwał szelestem, w taniec nikł, 

zmieniał ciało w szklane sny, 

zmieniał ręce w wiotkość leszczyn, 

ni mu ptak spod stopy tryśnie, 

ni mu gałąź nie zatrzeszczy, 

kiedy wznosi modry lot 

potrącając liści strop.  

*

Znów się świt wyroił, 

minął dzień i noc, 

zbladły wodopoje 

nad różową wsią.  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

4

Nie ma strzelca. Panna płacze. 

Zanim minął mleczny dzień, 

idzie panna modrym lasem, 

płacząc niesie strzelca cień. 

Na gałęziach promień biały 

porozpalał jak płomyki 

sierść wiewiórek — rudy mech. 

Wiodły pannę w zagajniki, 

wiodły pannę złotym dnem, 

wiodły pannę nad jezioro, 

gdzie czerwoną kryte korą 

drzewa stały. 

Nad jeziorem zła poświata, 

leży strzelec w blasku biały, 

a w jeziorze, w kręgach wód, 

w kolorowym wieńcu nut 

tańczą łanie, niosą taniec 

w głąb. 

«Wstań, kochany». Plotła wieniec 

z białych rąk. 

«Wstań, kochany». Z nóg mu zdjęła 

zaplątany jak sznur trop. 

«Wstań, kochany». Leży strzelec. 

Płaczę panna i na ziemię 

kładzie strzelca cień i klnie się: 

«Jeśli cieniem nie uniesie, 

jeśli zieleń nie odnowi, 

jeśli bicze łez — niech w knieje 

sama drzewem skamienieję. 

Wtedy, kniejo, z nim mnie zamień 

w jeden krwią porosły kamień, 

zamień w drzewo». 

Cień u stóp jak motyl drżał. 

Zmilkła panna. Strzelec wstał, 

zgarnął z powiek ciężkie niebo — 

pułap snu. 

Ze słonecznych witek promień 

jeden wyciął — sczynił² łuk. 

Wracał strzelec, przy nim panna, 

przepłynęli bór do rana. 

Już się świt dopalał, 

rósł jak mleczny porost. 

Trąbka srebrna, złoty łuk. 

Utonęli w mleczny puch, 

w oplot dłoni, w zachwyt ciał, 

tylko cień u stóp im drżał 

jak ptak zamyślenia. 

26 luty 1942 r.

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. jeno (daw.) — tylko. [przypis edytorski]

2. sczynić (daw.) — zrobić. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-lowy

Tekst opracowany na podstawie: Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paweł Kozioł, Maciej Rajski.

Publikację wsparli i wsparły: Katarzyna Walichnowska, Tomasz Kolinko, zby, sroczka, Piotr Skirski, animal, Jan Marcinkiewicz, Sławomir Czarnecki, Joanna Stępień, Alkina, Daga, Justyna Sławik, 10, Beata i Gabrysia Wcisło, Agnieszka Bielawska.

Okładka na podstawie: Luis Alejandro Bernal Romero http://aztlek.com , CC BY-SA 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.